Ημουν το μονο παιδακι που δεν έκλαιγε την 1η μερα στο σχολείο. Πλάνταξα βέβαια την επόμενη που μου'παν οτι πρεπει να παω για αλλα 12χρονια

– Φιλαράκι, συγνώμη μπορείς να μου πεις τι ώρα είναι;

– Φυσικά! "Τι ώρα είναι;"

Έρχεται ένα τούμπανο εδώ πέρα μου δίνει το χέρι του.
-Γεια σας λέει, Θανάσης.
-Γεια σου Θανάση. Ιαν.
-Επώνυμο;
-Δεν έχω επώνυμο, Ιαν σκέτο. Σαν την Σερ και την Μαντόνα.

*Πάει κι αυτός