Συγχρόνισα το βήμα μου με έναν κούκλο την ώρα που περπατούσαμε στο πεζοδρόμιο,ακούμπησα κ το χέρι του δήθεν καταλάθος κ ήταν σα να ήμασταν ζευγάρι που βγήκαμε βόλτα. Μετά άρχισε να τρέχει : (

– ναι είμαι η κυρία του μικρού, πήρα να σας ενημερώσω ότι κλείνει ο παιδικός για 2 βδομάδες
–
– ναι, με ακούτε;
–
– καλέ τι κάνετε, κλαίτε;

– Ναι; 100 εκεί; Βρήκα 2 παιδιά που έχουν χαθεί…

– Για συνέχεια, πατήστε το ένα..

– Εντάξει το πάτησα,το άλλο τι το κάνω;