Καθόμασταν αγκαλιά με το Γιώργο, που και που μου έδινε κι ένα φιλι.
-Να αυτά θα μου λείψουν όταν σε πνίξω στον ύπνο σου κάποιο βράδυ, του λέω.
Γουρλωμένα ματια. Σιωπή.

Παρατηρήσατε κι εσείς ότι όσο μεγαλώνουμε οι στίχοι παίρνουν άλλο νόημα ; Σε λίγες μέρες μπαίνω επισήμως στα 41 και σήμερα άκουγα Παπαζογλου και κοντοσταθηκα.
"Τι νόημα έχουν όλα αυτά, τι τρέχω να προλαβω;
Περασε η μισή ζωή, δίχως να καταλάβω."

Ελπίζω αυτη τη φορά όταν πω στην κομμώτρια "ανάλαφρα σπαστη μπούκλα" να μην καταλάβει "περούκα Καρδινάλιου Ρισελιέ"