Ο,τι ανασταίνεται πρέπει να είναι κυρίως η ελπίδα. Η ελπίδα ότι τα όνειρα μας χωράνε σε αυτό τον κόσμο και ότι μπορεί κάποια στιγμή να περισσεύει ο πόνος και η αδικία για κάθε άνθρωπο.
Μπαίνω στην ταβέρνα, πηγαίνω προς την τουαλέτα, κοιτάζω τον ταβερνιάρη και ρωτάω: Καλά πάω; – Τι να σου πω μου λέει , ποιος είμαι εγώ να κρίνω …