Τόσο που έχουμε φάει, το παρεάκι μου, η σερβιτόρα φοβάται να πλησιάσει το τραπέζι. Μην της δαγκώσουμε κανένα χέρι μάλλον. Τα πετάει τα πιάτα από απόσταση. Λες κι είμαστε σκυλιά.
Το στρώμα θαλάσσης έχει θήκη για τον καφέ και για το σάντουιτς τίποτα. Να πεθάνουμε της πείνας δηλαδή όσο είμαστε μέσα στην θάλασσα.