Από τους ανθρώπους παίρνουμε αυτό που μπορούν/θέλουν να μας δώσουν. Αν δε μας κάνει, δε μιρλιάζουμε, δε βγάζουμε χολή, δε σπάμε παπάρια. Κουνάμε μαντήλι και φεύγουμε. Το αμοιβαίο δε στο χρωστάει κανείς.

Είναι εντυπωσιακό πως όποιος ανακατεύεται με τα σκατά, έχει πάντα την ίδια αυταπάτη. Ότι αυτός μοσχοβολάει και βρωμάνε όλοι οι άλλοι.

Είναι ανήμερο πράγμα η ψυχή. Εκεί που η λογική δείχνει τον δρόμο, κάνει πως δε βλέπει. Κι εκεί που ουρλιάζει "μη", κάνει πως δεν ακούει.