@L3naRain

Αυθόρμητες σκέψεις, αυτές οι τυχάρπαστες.

Ένα ταξίδι στο Παρίσι και μια πατάτες τηγανητές.

Μερικοί δείχνετε λες και έχετε πρόσβαση σε μια ξεχωριστή γνώση, που κανένας άλλος δε γνωρίζει ή που δεν μπορεί ν΄αντέξει.

Συχνά σκέφτομαι, αν έχουμε πλήρη εικόνα για τη θέση μας στον κόσμο.

Βρίσκω χαρά στα μικρά πράγματα, στα πολύ μικρά.

Άνθρωποι ενδιαφέροντες, διαφορετικοί, διάφοροι, αδιάφοροι, αφοριστικοί, χαμένοι στη μετάφραση.

Κάνω βουτιές όπως όταν ήμουν παιδί, ή ξεχνάω πως έχω μεγαλώσει ή παίζω σκληρή άμυνα.

Αγαπώ τις γυναίκες με μαλλί κομμωτηρίου, που κολυμπούν στην πισίνα μιμόζες, με ακίνητο κεφάλι, επειδή πάντα υπάρχει ο κίνδυνος να έρθει κάποιο κύμα.

Τα βράδια άφηνε τις σκέψεις να πετάξουν μακριά.

Νομίζετε πως ό,τι σας λείπει από τον έξω κόσμο, θα το βρείτε εδώ μέσα, οκ.

Και οι τάσεις φυγής είναι μια βαθειά ανάγκη για απόδραση, χωριό μου.

Χασμουριέμαι σαν πανέμορφος κύκνος ρε παιδάκι μου. Ψέματα λέω, σαν χάνος.

* Αρκετά ζωγραφίσαμε την ομορφιά, ήρθε η ώρα, να ζωγραφίσουμε την ασχήμια *.

Αγάπη, σαν μια γερή δόση κοκαϊνης ρε σεις.

Το πρωί πριν πιω καφέ, δε μου μιλάω, βαριέμαι τόσο την πολυλογία.

Νομίζω πως ο καθένας μας είναι ακριβώς αυτό που δείχνει και που όλοι καταλαβαίνουν, αλλά το προσαρμόζουν ανάλογα, με το αν τον συμπαθούν ή όχι.

Έμαθα ν΄αφήνω χώρο στους ανθρώπους, για ν΄αφήνουν κι εκείνοι σε μένα.

Να πάω κι εγώ στο χωριουδάκι μου, ν΄αράζω στην πλατεία με τα ξαδέρφια, των ξαδέρφων, του ξαδέρφου, των ξαδέρφων μας.

Δυο λεπτά συζήτηση με τον κολλητό μου και μαλακώνει η ψυχή μου.

Ζούμε πιο εικονικά από ποτέ, σίγουρη πως τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται.