@Tehanoula

Έχω και την κουμπάρα μου, που δεν έρχεται ποτέ στην ώρα της στα ραντεβού μας και αναγκαστικά τη ρωτάω κάθε φορά ΤΙ ΩΡΑ Θ'ΑΡΓΗΣΕΙΣ ΑΥΡΙΟ?

Βγάζει η Σκάρλετ Γιόχανσον φωτογραφία τυλιγμένη με σεντόνι, θεά του Ολύμπου, βγάζω κι εγώ, Ζάβαλος στη βίλλα των οργίων.

Σε σκέφτομαι μωράκι, μου λέει ο άλλος, πώς με σκέφτεσαι, τον ρωτάω, στα 4 μου λέει κι εγώ νόμισα ότι ήθελε να δει πώς ήμουν 4 ετών και του έστειλα φωτό μου από διακοπές φορώντας μόνο τα μπρατσάκια μου με τον Σνούπι και με μπλόκαρε.

Είμαι Λουτράκι και πίνω νερό Ζαγόρι.
Αναρχία στα εμφιαλωμένα.

Και η αξιοπρέπεια σαν τη στύση είναι: Άμα την έχεις φαίνεται.

Πολλοί άνθρωποι δεν νοιάζονται εάν καρφώνονται, ή γελοιοποιούνται, ή αυτοαναιρούνται ή αφήνουν να φανεί το ποιόν τους γενικότερα.
Βασικά είναι αυτό που έλεγε η γιαγιά μου "Η πουτάνα το ξεφτίλισμα για πανηγύρι το ’χει"

Κύριε ΠΘ μας δεν κατηφορίζετε προς πατρίδα μεριά, μπας και σταυρώσουν τα παιδιά μας κανά ρημαδομετάλλιο στο Παρίσι?

Ο άλλος έκανε επέμβαση προστάτη και δεν του επιτρέπουν το ποδήλατο λόγω σέλας, τότε βγάλε την, του λέω.
Ακολουθήστε με για περισσότερες συμβουλές υγείας.

Στην τελεία πρέπει να μπαίνει και η παύλα.
Οι πολλές τελείες είναι οι πιθανότητες και τα ανοιχτά ενδεχόμενα στα οποία ελπίζουμε.

Περιμένεις τον άλλον, αποτρίχωση, αρώματα, πεϊπιτόλ, κεριά και σου 'ρχεται με σαγιονάρα δίχαλο, βερμούδα μιλιτέρ, φανέλα με λογότυπο "Σασμάν, ο Μερακλής" και με ύφος ΕΣΕΙΣ ΚΑΛΕΣΑΤΕ ΓΙΑ ΤΗ ΒΛΑΒΗ?

Ανέκαθεν ο αληθινός έρωτας περιφρονούσε τα σόσιαλ.

Βουτάω, μπαίνει και η κουμπάρα μου, βρέχει αστραγάλους, μετά γόνατα, μετά μπούτια, μέχρι να μπει εγώ κοντεύω να βγω στη σύνταξη, ΤΕΛΕΙΩΝΕ ΜΩΡΗ ΚΩΛΟΓΡΙΑ τσιρίζω, διότι η ενθάρρυνση ήταν πάντα ένα από τα δυνατά μου χαρίσματα.

Όταν δεν μου φέρονται σωστά και πριν φθαρώ ικετεύοντας για τα αυτονόητα, πάντα σκέφτομαι την Φρίντα Κάλο
"Γιατί, εάν πρέπει να σου το ζητήσω, δεν το θέλω πλέον…”

Δύναμη είναι ν'αντιμετωπίζεις με χιούμορ τους ανθρώπους που δεν έχουν.

Θέλω να πάρω μια σαύρα στο σπίτι, μου λέει, παντρέψου με, του λέω.

Λόγω χρήσης αγγλικών στη δουλειά μου τις τελευταίες δεκαετίες, πετάω άθελά μου αγγλικές λέξεις όταν μιλάω στους δικούς μου. Κάτι σαν την θεία από το Σικάγο, ΑΧ ΠΩΣ ΤΟ ΛΕΤΕ ΕΣΕΙΣ ΕΔΩ, ΓΙΑΤΙ ΞΕΧΝΑΩ ΠΩΣ ΤΟ ΛΕΜΕ ΕΜΕΙΣ ΕΚΕΙ.

Εάν κοιμάσαι με το πόδι ξεσκέπαστο, θα στο αρπάξει ο μπαμπούλας κάτω από το κρεβάτι, είναι γνωστό αυτό.
Εάν όμως το σκεπάσεις θα προβληματιστεί ΩΝΑΣΟΥΓΑΜΗΣΩ, ΕΧΕΙ ΣΕΝΤΟΝΙ, ΠΩΣ ΝΑ ΓΥΡΙΣΩ ΑΠΡΑΓΟΣ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ

Όταν παραμερίζει τα δικά του προβλήματα και η αγκαλιά του φωνάζει "εδώ είμαι και στα καλά και στα άσχημα", τότε τον κρατάτε τον μούργο, κοκκώνες μου.

Να το θυμάσαι…
Τα ρέματα και τα ψέματα, όσο και να τα μπαζώσεις, κάποια στιγμή αποκαλύπτονται.

Εγείρω πάθη, του λέω, εγώ ε.. γύρο κοτόπουλο με σως, μου λέει, τουλάχιστον είναι όμορφος.