@tisplakas

Πόσο κουράγιο χρειάζεται για να περιμένεις κάθε μέρα να νυχτώσει.

Από μικρός το είχα αυτό να θέλω να διαλύσω έναν μηχανισμό για να δω από τί αποτελείται και πώς δουλεύει έτσι διέλυσα και τον εαυτό μου.

Μια δεκαετία κλεισμένος μέσα στον εαυτό σου μιλάμε σου τα σκάει πολύ άσχημα όταν βγαίνεις ξανά στον κόσμο.

Τελικά δε λειτουργώ ούτε με την καρδιά ούτε με το μυαλό,
δεν λειτουργώ με τίποτα.

Κι αυτή μια ήττα είναι να τα βάζεις με το μυαλό σου αλλά να την πληρώνει η καρδιά.

Να μην πάτε καθόλου διακοπές, εγώ δηλαδή που έχω να πάω 10 χρόνια τί έπαθα;
Α μου έστριψε τελείως, καλά εντάξει πάτε.

Νόμιζα πως πήγαινα μπροστά ενώ απλώς ολοκλήρωνα έναν μεγάλο κύκλο.

Νιώθω και λίγο άβολα με εμένα γιατί με αυτόν τον καινούργιο εαυτό δεν έχω αποκτήσει ακόμα οικειότητα.

Η αλήθεια πάντως είναι ότι η μουσική δε με έσωσε τελικά αλλά τέτοια παρηγοριά αλλού δε βρήκα.

Θα χαμογελάσεις ξανά αρκεί να αποδεχτείς την ήττα.

Καλό είναι τους ανθρώπους να τους αγαπάμε έτσι όπως είναι μαλάκες αλλιώς να τους αφήνουμε στην ησυχία τους.

Όλα εναντίον ας είναι τουλάχιστον μαζί μου σήμερα η νύχτα.

Αν δε μου γρατζουνάει και λίγο την ψυχή τότε δε μου αρέσει η μουσική.

Έχουμε πάρει και κάτι αποφάσεις εν θερμώ τύφλα να έχει ο καύσωνας.

Θάλασσα που σβήνεις τις φωτιές σβήσε και τη δική μου.

Θέλω κι εγώ να αποσυρθώ σαν αυτόν τον ενισχυτικό συρμό που περνάει τώρα από μπροστά μου.

Πάντως όταν δεν έχεις τίποτα αλλά δε σε έχει και τίποτα είναι σαν να έχεις τα πάντα.

Ξέρω πως δε μου κάνει καλό να κοροϊδεύω τον εαυτό μου αλλά είναι μια άμυνα κι αυτή ενάντια στη φρίκη της πραγματικότητας.

Προσπάθησα να ρίξω τη μαύρη πέτρα πίσω μου αλλά έπεσε πάνω στο κεφάλι μου.

Βρε τί διαλεχτά ψυχάκια είμαστε όλοι εδώ μέσα ένας κι ένας.